1. all-i-adooore:

    Gong Yoo for Discovery Expedition S/S 2014 (2/3).

    (Source: www.couch-kimchi.com )

     

  2. fashionstyle-korea:

    Gong Yoo - Discovery Expedition S/S 2014

     

  3. fashionstyle-korea:

    Gong Yoo - Discovery Expedition S/S 2014

     

  4. mariavivien:

    (10)

    February 17, 2014

           10th Day of my Little Infinity w my super ganda and sexy na close friend, Angelica Valdecañas. Sa totoo lang, kahapon pa kami magkasama neto e. Masyado kasi naming namiss ang isa’t-isa. Kahapon, nasa Infinitea rin kami. Pinuntahan nya ko dun. Umuwi na kasi si Eunice kasi magsisimba pa sya ng 5pm. Ang alam ko rin magsisimba ‘tong sexy na to e. Di lang natuloy kasi dahil sakin. Hahahaha. Sweetest! But Sorry Lord. 

           Ngayon, Feb 17, nagkita kami ulit. Sa Rob, pinuntahan ko sya after ng class ko ng 4pm.  Tas dumiretso nakami sa terminal. Papuntang Abucay. After don, umuwi nakami tas naglakad papuntang plaza. Nagpunta kung san san kasi may hinahanap kami. SI Mr. Right. Jk. Hahaha. Nagkayayaan kami kumain kasi sobrang gutom nakami. Kumain kami sa gotohan slash carinderia. Ngayon nalang ulit kami kumain jan. Nakakaumay na rin kasi yung laging fastfood. Pero feeling namin mas tumaba kami dito. Naka dalawang kanin ba naman e! Hahaha. DIE-et daw kami. Anyareh. Hahaha. Naimbyerna pa kami ng onti jan  e. Kasi… yon. Hahaha. Nakakatuwa pa yung number namin, 25. Katapat naming table, couple. Sige sila na. Basta kami, busolve. Hahaha. Namiss ko tong sexy na to. Siryoso. Artistahin e. Di mahagilap. Di kami naubusan ng kwentuhan. LOL like anong bago dun. Magkikita pa ulit kami nyan sa Sunday. Never kami nagkasawaan nyan. Hahaha. Love na love ko yang ate ko na yan. Pero alam ko someday, may mr. Love na yan. Hahahaha. Love you forevs, bitchocha. Mwaa! So much love for you ate Gel. Thanks for everything! 

    So, kahit haggard na haggard at mukhang madami akong pinagdaanan sa mga litrato na to, ire reblog ko pa din. Nakakahiya naman kasi sayo na hindi mo pinost yung nasa infinitea tayo, sobrang ganda pa naman ng lighting don. Hahahaha, pero seryoso thank you sa post mo na to. Sinama moko sa chorva mo na to. Naappreciate ko ang effort mo, nakakatuwa kang bata ka kahit minsan pinagalit moko sa sobrang kakulitan mo. Pls wag mo na ultiin yun! Haha thank you din sa lahat kahit ang hirap ko hagilapin, alam mo naman ako, artista nga diba hahaha kaloka, Sana mameet ko ulit yung nakita natin kanina. Jusko pero feeling ko babaero eh kaya wag na lang. Malay mo nanjan lang sa tabi tabi yung ano diba hahahaha assuming hayst. Malapit na birthday mo, ano na.. Thanks vivien! Love you!

    (Source: mariaavivien)

     

  5. Johnny Depp + movie posters

    (via deppody)

     


  6. fake-mermaid:

    do you ever frown so much and you don’t actually realise you’re doing it but then when you do you relax your entire face and it feels like your face has finally been pulled apart idk

    (via manda)

     


  7. Sa sobrang intense, di ko na mapindot yung capslock

    (May nagtext)

    "Good evening po. Pakisundo na po si Seifer, late na po. Siya na lang po tao dito sa school. Thanks po." - sms from Teacher Flor, 6:24 PM

    Nasa bahay ako ng pamangkin ko that time, binasa ko yung text at sinabing, “Imposible, nasundo na ni Nanay yun kanina pa. Baka kanina pa to tinext, hindi ngayong 6:30 na.”

    (May nagtext ulit)

    "Pakisundo na po si Seifer, umiiyak na po siya. Wala pa po Lola niya. Ala sais na po, siya na lang tao dito. Teacher po ni Seifer to."

    Pa reply na ko ng biglang magtext yung 8888, pota di na ko unli, wala pa kong extra load. Fak. So sinabi ko sa pamangkin ko nangyari, sinabi niyang imposible talaga yun. Imagine 3:30 labasan nila Sei, laging sinusundo ni Nanay yun, kung hindi, ipagbibilin niya dahil may pupuntahan siya.

    "Baka lumuwas si Nanay? Na traffic lang!"

    "Baka nag deliver ng pastillas si Nanay?"

    "Bat ang tagal! Gabi na! Walang pinagbilin!"

    "Imposible! Napaka imposible talaga!"

    "Hindi pa nangyayari to, umuwi ka na!"

    "Puntahan mo si Nanay baka ano na nangyari dun!"

    So lumabas ako agad, sinamahan ako ng pamangkin ko mag abang ng trike sa labas nila. Poker face lang kami. Hinaharang ko na mga trike na walang sakay, sumisigaw na ko ng

    "Kuya, sa Montessori!!!!" Buti nakasakay ako agad.

    Ang bagal ng takbo ng trike. At bigla lang huminto sa tabi, sinabi na pasensya na daw at sumakay na lang ako sa iba. Hindi niya daw naintindihan sinabi ko kung saan ako nagpapahatid, hindi daw pala dun destinasyon nya, bigla na lang daw kasi ako sumakay.

    Bumaba ako, nag abang ulit, ang tagal. Lahat ng dumadaan may sakay.

    May nakita akong trike na may sakay pero walang sakay sa likod, pinara ko agad, sabi ko,

    "Kuya Montessori lang pls lang"

    Tapos bigla na kong sumakay sa likod.

    Naunang bumaba yung sakay sa loob, sabi nung driver dun na ko sa loob, sabi ko

    "Kuya wag na, pakibilisan nalang may hinahabaol lang, salamat."

    Yun na ata ang pinaka matagal na byahe na naranasan ko sa buhay ko.. Nangangatog na ko.. Gusto kong umiyak pero kinakalma ko sarili ko.. Gusto kong sumigaw pero di ko kaya.. Ang dami kong naiisip sa mga panahon na yun.. Si nanay.. Ano nangyari kay nanay.. Mag isa lang siya sa bahay.. Bakit kasi nagtampo pa ko sa kanya at natulog ako sa bahay ng mga pamangkin ko.. Bakit hindi ko siya kinikibo nung mga nakaraang araw.. Ayoko ng ganto.. Bakit naging ganto.. Nakakapagsisi.. Pano kung nabaldog si nanay habang naliligo.. Pano kung biglang nadulas si nanay sa silya habang nagsasampay ng damit.. Pano kung bigla na lang siyang nahimatay sa sobrang init dahil luma na electric fan namin.. Pano kung di na niya nakayanan kasi lagi siyang maagang nagigising at napagod na siya kaka asikaso samin.. Pano kung nakatulog siya at di na nagising..

    Sobrang pagsisisi ang naramdaman ko nun. Nakaka guilty. Kaming tatlo nalang ni nanay at seifer magkakasama sa bahay pero bakit kasi nung mga panahon na yun eh nagtampo pa ko dahil napagalitan ako nung isang araw.

    Tanggap ko na anytime pwedeng may mangyari sa nanay at tatay ko dahil sobrang tanda na sila. Ang hindi ko lang matatanggap, eh yung mawawala sila na hindi ko sila kinikibo before sila mawala. Na may galit o tampuhan pa, lalo na, na wala ako sa tabi nila na dapat nandun ako ng mga panahon na yun..

    Nakarating na ko sa school ni sei, bigla akong tumakbo sa loob, tinanong ko yung isang guard,

    "Kuya nasan si sei? Yung naiwan dito na estudyante, yung kanina pa naghihintay."

    "Hinatid na nung isang guard sa bahay niyo, kakaalis lang."

    Tumakbo agad ako, bigla akong tumawid, tapat lang bahay namin sa school nila sei, kaso may eskenita pang dadaanan.

    Tumatakbo na ko, nagdadasal na ko, wala pa rin akong pakiramdam, halo halo nararamdaman ko.

    Pagpasok ko sa gate, bukas ilaw sa loob..

    May bigla akong narinig na nagsasalita..

    Si nanay..

    Si nanay..

    Si nanay.. Nandun si nanay, bigla akong pumasok, nakita ko siya.. Naabutan ko si sei at isa kong pamangkin, sinundan pala ako ng pamangkin ko, nagmotor siya, naunahan niya pa ko, dumiretso siya sa bahay dahil nag alala nga din sila kay nanay..

    "NAY SAN BA KAYO GALING?????!!!!!!!!!!!!!!!!"

    "Nagdeliver ako, ang tagal nung bayad nila, sabi maghintay na ko sa kanila. Binilin ko naman sa isang guard si sei na baka late ko na masundo si sei, ngayon nga lang nangyari to, sabi ko babalikan ko na bukas, sabi wag na at baka di ko pa masingil. Kaya hinintay ko na, kampante naman ako kay sei kasi nasa school naman siya at kilala ko yung guard at ibang teachers dun."

    Bigla nalang akong humagulgol. Nagulat si sei at isa kong pamangkin. Hinding hindi ko pa nagagawang umiyak sa harapan ng magulang ko, minsan yung naiiyak lang sa palabas pero madalas sinosolo ko pag iyak, ngayon lang ako humagulgol sa harapan ni nanay. Natatandaan ko kanina na wala akong pakiramdam, madami ako naiisip. Pero nung nakita ko si nanay at nagsalita, bigla nalang akong sumabog, para akong batang iyak ng iyak at humihikbi.

    Dun ko naisip na hindi ko kayang mawala si nanay ng ganun ganun nalang. May samaan ng loob. Yung dapat kasama ko siya pero wala ako sa mga panahon na yun. Ang sakit sa dibdib, hindi ako makahinga. Ngayon lang nangyari to. Ang tagal kong umiyak, dami kong naiisip, dati pag nakikita ko si nanay, okay lang, pero nung naramdaman ko yung ‘biglaang pagka-late niya ng uwi’, dun ko naisip lahat.

    Nanay salamat sa lahat, na aappreciate kita noon pa man pero minsan binabalewala ko mga ginagawa mong pag sasakripisyo samin. Ngayon ko naiisip na bakit kelangan ko pa maranasan yun para lang mas ma appreciate kita at pahalagahan pa lalo.

    ———————————

    Nung kalmado na lahat, tinanong siya ng isa kong pamangkin,

    "Bakit ba kasi di kayo nag bibilin? Hindi kami nag aalala kay seifer, kayo inaalala namin, baka napano na kayo dito, kung ano ano naiimagine namin, may cellphone kayo di niyo dinadala. Nako nay grabe kayo mag pa alala. Jusko nay. Tignan niyo si ta angel 1st time umiyak, pang Oscars, daig pa si Tom Hanks eh!"

    Mahal na mahal ka namin nanay pati tatay, sinasabi ko naman sa inyo ng personal yun, pangit kaya sa text tsaka di kayo marunong magbasa ng text eh, pang call lang, magastos. Joke lang.

    Salamat nanay at late ka lang umuwi..

    ———————————

    Dun ko lang din na realize na, butas butas pa pala shorts ko at di na nakapagpalit, buti nakapag bra pa ko, pero okay lang wala din naman babakat, di din ako nakapag kilay, yung bangs ko nawala na, lumipat na sa kabila. Pero okay lang lahat yan syempre, gabi naman.

     


  8. i was havin a great time until i remembered that i was ugly

    (Source: antiteen, via banqbiq)

     


  9. (12pm na!)


    Employee: Bumalik na lang po kayo. Lunch break na. Pumila na lang ulit kayo mamayang 1pm.

    (Bulungan, mga nakasimangot lahat)

    Ako: Eh para saan ho yang poster niyo na yan?
    Mga nakapila: Oo nga oo nga
    E: …
    A: Ang laki laki oh. Nakalagay NO NOON BREAK.
    E: Hindi pa po kasi kumakain ibang employees. Bumalik nalang kayo ng 1pm.
    Isang babae: Eh pano yung pila namin? Ni wala nga kayong number na binibigay.
    E: Pila nalang kayo ulit mamaya.
    A: Ha? Eh pano paghihintay namin dito? Tsaka kasalanan ba namin na di pa kumakain yung ibang employees?
    E: …
    A: Eh diba automatic pag may ganyang poster, dapat may shifting kayo kung sino na kumakain ng maaga para siya papalit ng 12 to 1. Grabe ha.
    Mga nakapila: Oo nga naman.
    Bading: Go Girl!
    A: Ginagawa niyo pang tanga yung mga tao. Ano yan, di nababasa. Sana di niyo na lang nilagay yan. 
    E: (Walk out)
    B: Ay si teh nag walk out!
    (Tawanan lol)

    (May paparating na employee.. Kapalit nung nasa counter.. Nakasimangot)

    B: Ay teh kung sisimangot ka lang, umalis kana diyan!
    E: (Poker face)

     

  10.  

  11. thefuuuucomics:

    YES

    (Source: )

     

  12. Hindi ko alam kung bakit nalulungkot ako sa twing nakikita ko yung iba na may lovelife. Pero mas nalulungkot ako pag nakikita ko na yung mga gusto ko (madami eh, hahaha) eh may lovelife na din at ang mahirap pa dun, hindi babae ang karibal ko. Okay, ayun na yun. Ang dami ko ng nakikitang mga ganun at okay lang naman sakin yun. Pero shet, nauubusan nako! Magpaka tomboy na lang kaya ako? Parang dun pa ko may pag asa. Nahihirapan na talaga puso ko. Sa totoo lang, kinikilig din ako pag nakakakita ako ng magkarelasyon na katulad nila. Nakakatuwa din eh. Ang galing, pero punyeta mapapaisip ka din talaga. Imbis na ikaw yung nakikipaglandian, ikaw napag iiwanan eh. Hahaha

    Okay tapos na, sa mga kaibigan ko nga pala na beks diyan, aba naman, mamahagi kayo. Wag kayo gahaman, please lang.

    (via thathilariousasian)

     

  13. Parang ako to sa Subway. Lol

    (Source: theamericankid)

     

  14. (Source: elcilantroo, via mudwerks)

     


  15. May mga bagay talaga sa mundo na ikaiinis mo kahit dapat wala ka ng pakielam dahil buhay nila yun. Pero di mo maiiwasan. Nakakayamot lang yung mga taong ang lakas magmayabang. Akala mo kung sino. Akala mo pag ma may ari na nila ang mundo. Pag ma may ari na nila lahat ng tao sa paligid nila.

    Lahat naman tayo may kayabangan sa katawan. Lahat tayo pwede magyabang. Pero dipende yun sa sitwasyon at kung ano ang ipinagyayabang mo. Wag ka din dapat aasta na akala mo kung sino ka at hawak mo lahat ng tao sa leeg. At wag na wag ka magyayabang o magmamalaki kung yung ipinamumukha mo eh hindi naman galing sa sarili mong bulsa. Tandaan mo, galing sa magulang mo yang ipinagyayabang mo. Galing yan sa pawis, pagod at paghihirap nila. May mga tao nga na sila mismo ang nagta trabaho pero di naman nagmamayabang eh, tapos ikaw kung maka HAMBOG akala mo kung sino ka?

    Mag isip ka din minsan.
    Di lahat ng bagay pinagyayabang. At di porket nasa taas ka, di ka na babagsak.